Data publikacji : 2026-01-14

Czas, miejsce, tradycja. Autoryzowanie adaptacji muzycznych w długim XIX wieku

Abstrakt

Spośród licznych kierunków, jakie w długim XIX wieku przybierały aranżacje muzyki na zespoły instrumentalne, kluczowe pozostają pytania o miejsce ich powstawania, przyjmowane tradycje oraz sposób odnoszenia się do oryginału. Wątki te splatają się w skomplikowany sposób. Choć istniały praktyki o charakterze paneuropejskim – jak fortepianowo-wokalne partytury dzieł scenicznych czy transkrypcje większych form na trio fortepianowe – już na początku stulecia dały się zauważyć lokalne różnice. Wiedeń prezentował wyjątkowo szeroki zakres adaptacji, zwłaszcza na zespoły smyczkowe, podczas gdy Londyn ograniczał się głównie do formatu JUPITER (fortepian, flet, skrzypce, wiolonczela). W połowie stulecia w Paryżu muzyka poprzednich pokoleń zderzyła się z rozwojem orgue expressif, który w połączeniu z fortepianem i w rękach takich wirtuozów jak Amédée Méreaux, stał się fundamentem domowych aranżacji. Gdy Hummel aranżował Mozarta w latach 20. XIX wieku, a Eduard Steuermann – dzieła Schönberga z drugiej dekady wieku XX, obaj mogli powołać się na status uczniów względem autorów aranżowanych dzieł.

Słowa kluczowe:

aranżacja, transkrypcja, adaptacja, XIX wiek, Paryż, Londyn, Wiedeń



Szczegóły

Bibliografia

Statystyki

Autorzy

Pobierz pliki

pdf (English)

Wskaźniki altmetryczne


Cited by / Share


Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych


Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)