Okres studiów Mikalojusa Konstantinasa Čiurlionisa w Lipsku (1901–1902) był czasem formowania się jego tożsamości artystycznej. Podczas pobytu w obcym mieście zmagał się z barierami językowymi i kulturowymi, co skłoniło go do poszukiwania alternatywnych środków wyrazu w muzyce i malarstwie. Niniejszy artykuł analizuje strategie adaptacyjne Čiurlionisa w tym okresie, opisując role adaptacji i aranżacji w jego procesie twórczym. Uwertura „Kiejstut” stanowi tu studium przypadku poszukiwania kompromisu między osobistym wyrazem a instytucjonalnymi ograniczeniami. Artykuł bada również, w jaki sposób doświadczenia lipskie wpłynęły na późniejsze dzieła malarskie artysty. Analiza listów, kompozycji i obrazów Čiurlionisa ukazuje znaczącą rolę adaptacji i intermedialności w jego rozwoju artystycznym.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)