Muzyka od zawsze pełniła funkcję medium przekazującego treści ideologiczne, jednak w erze cyfrowej zyskała nowe możliwości reinterpretacji i adaptacji. Niniejszy artykuł analizuje dwa internetowe ruchy estetyczno-muzyczne—vaporwave i synthwave—oraz ich ideologiczne zawłaszczenia w postaci subgatunków, takich jak labourwave, tradwave i fashwave. Badam, w jaki sposób style te, czerpiące z nostalgii, stają się przestrzenią dla różnych narracji politycznych i propagandowych. Szczególną uwagę poświęcam zjawisku „kolonizacji” internetowej estetyki audiowizualnej oraz temu, w jaki sposób jej elementy mogą być wykorzystywane jako narzędzia wpływu w sferze cyfrowej.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)