Przykłady działalności Fétisa, Mendelssohna, Liszta i Wieck-Schumann ukazują Vormärz jako epokę sporadycznego i nieskoordynowanego zainteresowania muzyczną przeszłością. Niniejszy artykuł dodaje do tej listy postać Mortiera de Fontaine’a, którego aranżacja Koncertu organowego F-dur Händla odniosła krótkotrwały sukces na estradach koncertowych w latach 40. XIX wieku. Choć dziś niemal zapomniana, działalność Mortiera de Fontaine’a i jego aranżacja skłoniły krytyków do refleksji nad praktyką wykonawczą zgodną z duchem epoki, hierarchią i wzajemnymi zależnościami gatunkowymi oraz historycznymi szkołami kompozytorskimi. Wynika stąd, że dwie połowy XIX wieku różniły się przede wszystkim na poziomie hermeneutyki, a nie sposobów performatywnego i twórczego ujmowania historyzmu.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)