Artykuł podejmuje próbę interpretacji Tractatus VII Ludwika Babenstubera OSB jako modelu komunikacji społecznej XVIII wieku, sytuującego się pomiędzy normą moralną a jej społecznym przekazem. Punktem wyjścia jest scholastyczna koncepcja sprawiedliwości, rozwinięta przez Babenstubera w duchu tradycji arystotelesowsko-tomistycznej, obejmująca sprawiedliwość legalną, dystrybutywną i komutatywną oraz ujmująca karanie jako akt sprawiedliwości legalnej i komutatywnej, nie zaś jako odrębny czwarty rodzaj sprawiedliwości.
Autor artykułu ukazuje, że to ujęcie nie pełni jedynie funkcji normatywnej, lecz stanowi rozbudowany mechanizm komunikowania wartości, sankcji i obowiązków we wspólnocie religijnej oraz politycznej epoki nowożytnej. Analiza zostaje uzupełniona o porównanie z wybranymi teoriami nowoczesnymi, w szczególności koncepcjami Johna Rawlsa i Jürgena Habermasa, co pozwala uchwycić ciągłość problemu legitymizacji norm sprawiedliwości oraz ich społecznego oddziaływania. W konkluzji wskazano, że Tractatus VII Babenstubera może być odczytywany jako wczesny model normatywnej komunikacji społecznej mimo upływu ponad trzech stuleci, a jego intuicje zachowują aktualność również w refleksji współczesnej.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Teologiczne · ISSN 2353-7272 | eISSN 2543-5973 · DOI: 10.18290/rt
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)