Człowiek tworząc w swoim życiu naturalne środowisko, jakim jest rodzina, powinien troszczyć się o jego ochronę. Przejawem ekologicznego działania w rodzinie jest zdolność doświadczania miłości, uczenie się szacunku i współżycia z innymi ludźmi. Jakość tych wspólnotowych odniesień oraz sposób życia, których człowiek doświadcza w rodzinie, kształtuje postawy proekologiczne. Współdziałając ze Stwórcą troszczy się o ochronę życia ludzkiego. Podejmuje zatem działania zmierzające do wyeliminowania z życia procesów degradacji i zagłady, a zabiega o życie w harmonii ze środowiskiem naturalnym. Człowiek jest bowiem nierozerwalną częścią środowiska, a więc troska o jego przetrwanie leży w jego najgłębszym interesie. Człowiek powołany jest również do panowania nad ziemią poprzez swoją pracę i własny rozwój, stara się być duchowo dojrzalszy i bardziej odpowiedzialny zwłaszcza za słabszych i potrzebujących.
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Teologiczne · ISSN 2353-7272 | eISSN 2543-5973 · DOI: 10.18290/rt
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)