Na podstawie powieści Henry’ego Céarda Une belle journée (1881) oraz jednoaktowej komedii Maurice’a Vaucaire’a Un beau soir (1891) – której recenzję napisał sam Henry Céard dla dziennika L’Événement – niniejszy artykuł ma na celu pokazanie, w jaki sposób pisarze i dramaturdzy przełomu XIX i XX wieku – od Céarda po Brieux – zdołali skonfrontować męską i kobiecą wrażliwość. Czerpiąc inspirację z schopenhaueryzmu, przyczynili się do ukształtowania pesymizmu końca wieku, ale także do ostrej krytyki konwencji społecznych. Twórca Théâtre-libre, Antoine, był dla nich punktem odniesienia w tych działaniach.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)