Artykuł ma na celu analizę sposobu, w jaki literatura belgijska z końca XIX wieku łączy zmysłowość i duchowość poprzez motywy synestezji i kruchości. Na podstawie twórczości Iwana Gilkina, Maxa Elskampa i Alberta Girauda ukazuje, w jaki sposób poeci ci, będąc spadkobiercami symbolizmu, przesuwają jego problematykę w stronę charakterystycznie belgijskiej estetyki – naznaczonej żarliwością, pokorą i poczuciem dysonansu. Analiza koncentruje się na trzech aspektach: metafizycznej synestezji u Gilkina, w której zmysłowość staje się doświadczeniem granicznym; uduchowieniu codzienności u Elskampa, gdzie akt poetycki nabiera wymiaru kruchej żarliwości; oraz ironicznej stylizacji u Girauda, w której formalna przesada odsłania rozdźwięk między światem a językiem. Z tych perspektyw wyłania się poetyka drżenia – sztuka niedokończonej korespondencji, w której muzyka stylu odzwierciedla kruchość wrażeń i przebudzenie świadomej nowoczesności.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)