Ujawniając więzi przyjaźni i wzajemne wpływy między poetami Parnasu a poetami dekadentami, historia literatury świadoma tych powiązań zachęca do ponownego przemyślenia zbyt sztywnych granic ustanowionych między tymi dwoma ruchami. Porównanie poetyki Parnasu i poetyki dekadencji ujawnia sześć głównych punktów zbieżności, które podkreślają to, co potencjalnie dekadenckie w parnasistach i faktycznie parnasistowskie w dekadentach: pesymizm wobec nowoczesności, którego następstwem jest przejście na doktrynę sztuki dla sztuki; dążenie do wyrafinowania formy; nostalgia za pięknem nieskażonym złem lub cierpieniem; postać femme fatale; przywołanie sadyzmu i okrucieństwa oraz zainteresowanie perwersjami, zwłaszcza seksualnymi.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)