Data publikacji : 2026-06-19

Vivendo morimur, moriendo vivimus. Na styku nowożytnej rzeźby nagrobnej i architektury drewnianej

Rafał Stanisław Nawrocki

https://orcid.org/0009-0003-8007-4017

Abstrakt

W XVI w. wnętrza kościołów na rozległych obszarach Rzeczypospolitej wypełniały się stopniowo licznymi renesansowymi pomnikami nagrobnymi monumentalnych rozmiarów. Dominowały wśród nich architektoniczno-rzeźbiarskie konstrukcje przyścienne wykonane z cenionych wówczas odmian skał dekoracyjnych, uzupełniane czasem odlewami z brązu. Architektoniczne ramy mieściły wizerunek zmarłego, herby oraz inskrypcje. Stan naszej wiedzy o wczesnonowożytnej rzeźbie nagrobnej na tym obszarze opiera się prawie wyłącznie na zabytkach ufundowanych do kościołów murowanych. Nie uwzględnia on pomników kamiennych przeznaczonych do kościołów drewnianych. Przyczyna tego stanu rzeczy leży z jednej strony w stanie zachowania drewnianych budowli sakralnych, jak i samych interesujących nas nagrobków. Skala tego zjawiska w czasach staropolskich jest trudna do ustalenia. Kamienne nagrobki z kościołów drewnianych zachowały się w formie destruktów. Nie ma więc pewności, jak one pierwotnie wyglądały. Kwestią otwartą jest sprawa formy i konstrukcji. Możemy się domyślać, że wymagały one odmiennych rozwiązań w budowlach murowanych oraz wzniesionych z drewna.

Słowa kluczowe:

nowożytna rzeźba nagrobna w Polsce, kościoły drewniane w Polsce



Szczegóły

Bibliografia

Statystyki

Autorzy

Pobierz pliki

pdf

Wskaźniki altmetryczne


Cited by / Share


Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych


Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)