Data publikacji : 2026-06-19

In Deo faciemus virtutem. Artystyczne manifestacje upolitycznienia kultu Całunu Turyńskiego przez Dom Sabaudzki

Abstrakt

Książęta sabaudzcy, rządzący małym księstwem położonym między Francją i Hiszpanią, musieli wytworzyć skuteczne instrumenty legitymizacji oraz wzmocnienia pozycji międzynarodowej swojego państwa, które chroniłyby ich przed zakusami potężnych sąsiadów. W roku 1453 nabyli więc domniemany całun grobowy Chrystusa, który zaczęli prezentować jako znak szczególnego Bożego błogosławieństwa dla swojego państwa i dynastii, zwanej Domem Sabaudzkim. W celu przekonania jak największej liczby katolików o autentyczności Całunu oraz upowszechnienia jego kultu zaczęli rozpowszechniać wierne kopie relikwii, a także jej pomniejszone graficzne reprodukcje. Na publiczne pokazy Całunu, urządzane po jego przeniesieniu do Turynu w roku 1578, zapraszali wybitnych przedstawicieli hierarchii kościelnej (m.in. Karol Boromeusz, Alfonso Paleotti, Franciszek Salezy), dokumentując te ceremonie na rycinach. Umożliwiali również bezpośrednie oglądanie Całunu osobistościom politycznym, chcąc uzyskać ich poparcie, a także ważnym twórcom kultury (m.in. Giovanni Battista Marini), licząc na to, że w swoich dziełach odwdzięczą się za ten honor, wysławiając Dom Sabaudzki. Władcy z tej dynastii rozbudzali cześć dla Całunu, a zarazem ograniczali dostęp do niego dla szerokich warstw społecznych, chcąc w ten sposób zamanifestować swoją sprawczość. Znaczenie Domu Sabaudzkiego jako kustoszy Całunu Turyńskiego podkreślało wkomponowanie kaplicy tej relikwii, wybudowanej przez Guarina Guariniego w latach 1668–1680, w bryłę książęcego pałacu w Turynie. Kaplica był połączona także z katedrą, za pomocą arkady nad ołtarzem głównym, którą często zasłaniano. Sporadycznie otwierano klatki schodowe łączące nawy boczne katedry z miejscem przechowywania Całunu. Aby podtrzymać kult dla tej relikwii wśród prostych ludzi, urządzono dla nich w XVIII w. jej zastępcze sanktuarium – kościół Santissimo Sudario, zarządzany przez specjalne bractwo. Swoista gra dostępem do Całunu była wykorzystywana w działalności politycznej Domu Sabaudzkiego aż do połowy XX stulecia.

Słowa kluczowe:

Całun Turyński, Księstwo Sabaudii w XVI-XVIII wieku, sztuka sabaudzka XVI-XVIII wieku, sztuka religijna po Soborze Trydenckim



Szczegóły

Bibliografia

Statystyki

Autorzy

Pobierz pliki

pdf

Wskaźniki altmetryczne


Cited by / Share


Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych


Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)