Język Polski
English
Modernistyczna prozodia – reverse engineering. Wokół eksperymentu Kazimierza Wóycickiego
Abstrakt
Używając terminologii muzycznej można napisać, że artykuł niniejszy jest etiudą, małym studium, w którym rozwiązuję pewien drobny problem natury technicznej/praktycznej, a nie dowodzę jakiejś tezy. Jest to sprawozdanie z próby odtworzenia w żywej materii mowy intonacji 25-sekundowego fragmentu prozy (jednego wielokrotnie złożonego zdania) Aleksandra Świętochowskiego, którą ponad 100 lat temu zapisał w nutach Kazimierz Wóycicki (Forma dźwiękowa prozy polskiej i wiersza polskiego, Warszawa 1912). Rekonstrukcja ta polegała – ściśle rzecz biorąc – na modyfikacji wysokości intonacji za pomocą oprogramowania „Praat” nagranej uprzednio mowy do zadanej w „partyturze” Wóycickiego. Nim jednak do tego doszło, należało rozwiązać kilka zagadnień natury przede wszystkim muzykologicznej (polegających z grubsza na dokładnym zrozumieniu zasad modyfikacji znaków muzycznych, które wprowadził Wóycicki, oraz przeliczeniu tak uzyskanych wartości mikrotonowych na wartości fizyczne – częstotliwość dźwięku). Efekt rekonstrukcji nie jest może doskonały, ale poznawczo i estetycznie intrygujący. Nadto wydaje się, że znacznie ciekawsza niż uzyskany cel była droga, która do niego wiodła. Badaczom Wóycickiego pozwala ona spojrzeć na jego twórczość przez pryzmat nowej problematyki, zwłaszcza tej odnoszącej do początków muzyki mikrotonowej i historii śpiewu.
Słowa kluczowe:
prozodia, intonacja, Kazimierz Wóycicki, forma dźwiękowa, mikrotony, nuty, synteza mowy, modernizmSzczegóły
Bibliografia
Statystyki
Autorzy
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.