Data publikacji : 2026-04-01

Świadectwo z głębi tajgi. Jerzy Woszczynin – zapomniany rozdział polskiej literatury łagrowej

Abstrakt

Artykuł jest poświęcony analizie trylogii Jerzego Woszczynina – Jutro znów karczujemy, Zona i Na przełaj, będącej cennym, choć mało znanym przykładem polskiej literatury łagrowej. Autorka rekonstruuje biografię pisarza oraz kontekst powstania i recepcji jego twórczości, wskazując na jej marginalizację w dotychczasowych badaniach literaturoznawczych. Woszczynin, jako bezpośredni świadek i ofiara represji sowieckich, stworzył spójne i wieloaspektowe świadectwo życia obozowego, którego wartość wynika nie tylko z dokumentarnej rzetelności, lecz także z przemyślanej konstrukcji literackiej. Szczególną uwagę poświęcono relacji między faktem a literaturą, strategiom narracyjnym, roli pamięci i duchowym mechanizmom przetrwania. Proza Woszczynina została osadzona w kontekście polskiej literatury łagrowej XX wieku i ukazana jako ważny, dotąd niedoceniony głos w debacie o totalitaryzmie, godności ludzkiej i sile świadectwa.

Słowa kluczowe:

literatura łagrowa, literatura dokumentu osobistego, Jerzy Woszczynin, autobiografia, II wojna światowa



Szczegóły

Bibliografia

Statystyki

Autorzy

Pobierz pliki

pdf

Wskaźniki altmetryczne


Cited by / Share


Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych


Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)