Data publikacji : 2026-06-01

Smutek i żal Juliana Apostaty po wyjeździe przyjaciela i doradcy Salustiosa. Mowa IV Cezara Juliana Apostaty

Anna Pająkowska-Bouallegui

https://orcid.org/0000-0003-0383-8098

Abstrakt

Cesarz Julian Apostata jest jednym z najbardziej interesujących władców w dziejach państwa rzymskiego. Jesienią 355 roku z powodu trudnej sytuacji politycznej na Zachodzie cesarstwa cesarz Konstancjusza II mianował Juliana cezarem. Do grona współpracowników cezara Juliana na galijskim dworze należał kwestor Saturninus Secundus Salustios, który szybko stał się kimś więcej – prawdziwym przyjacielem i powiernikiem. Cezar Julian z powodu przymusowego, wskutek intryg dworskich, wyjazdu Salustiosa z Galii czuł ogromny żal i smutek, czemu dał wyraz w Mowie IV – Mowie pocieszającej samego siebie po wyjeździe znakomitego Salustiosa. To także pochwała przyjaźni rozumianej przez Juliana jako opartej na pokrewieństwie duchowym, tym samym poziomie wykształcenia, a także wspólnych ideałach. Mowa IV może pretendować zarówno do miana dzieła retorycznego, jak i filozoficznego, tekstu kluczowego dla zrozumienia początków kariery Juliana i bardzo ważnego dla zrozumienia kultury intelektualnej jego czasów.

Słowa kluczowe:

Julian Apostata, Saturninus Secundus Salustios, Mowa IV Cezara Juliana



Szczegóły

Bibliografia

Statystyki

Autorzy

Pobierz pliki

pdf

Wskaźniki altmetryczne


Cited by / Share


Roczniki Humanistyczne · ISSN 0035-7707 | eISSN 2544-5200 | DOI: 10.18290/rh
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – Wydział Nauk Humanistycznych


Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)