Artykuł opisuje moją osobistą podróż jako Wenezuelki zanurzonej w nauce wielu języków, której kulminacją jest obecne studiowanie języka polskiego w Wenezueli. Począwszy od moich wczesnych wielojęzycznych doświadczeń w Brazylii, tekst ukazuje, jak kontakt z różnymi językami i kulturami ukształtował moją tożsamość językową. Relacja skupia się na nieoczekiwanym źródle mojego zainteresowania Polską poprzez gastronomię oraz na tym, jak możliwość uczestniczenia w zajęciach z języka polskiego na mojej macierzystej uczelni, UCAB, dzięki umowie z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim Jana Pawła II (KUL), stała się znaczącym wyzwaniem i wzbogacającym doświadczeniem kulturowym. Artykuł podkreśla wpływ oddanej nauczycielki, wyzwania fonetyczne i gramatyczne języka polskiego, fascynację polską kulturą oraz prezentację wyrazów pokrewnych jako punktu przecięcia językowego. Wreszcie, zastanawiam się nad osobistym rozwojem, jaki niesie ze sobą nauka nowego języka, łącząc indywidualne doświadczenie z poglądami Wittgensteina na temat granic języka i świata.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Studia Polonijne · ISSN 0137-5210 | eISSN 2544-526X | DOI: 10.18290/sp
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)