Artykuł analizuje granice politycznej aktywności duchownych Kościoła rzymskokatolickiego w świetle teologii, prawa kanonicznego oraz Konstytucji RP. Wykazano, że zakaz angażowania się duchownych w politykę partyjną ma charakter kanoniczno-dyscyplinarny, ale jego ratio legis jest zakorzenione w sakramentalnej i eklezjologicznej tożsamości posługi duchownej, a jego podstawą są kan. 285 § 3 i 287 § 2 KPK/83. Z perspektywy konstytucyjnej zakaz ten koresponduje z zasadą bezstronności władz publicznych, autonomii Kościołów oraz neutralności światopoglądowej państwa z art. 25 Konstytucji RP. W artykule wskazano, że naruszenie zakazu prowadzi do deformacji tożsamości kapłańskiej, polaryzacji wspólnoty kościelnej oraz utraty wiarygodności profetycznej Kościoła. Całość analizy ukazuje, iż nieangażowanie się duchownych w bieżącą politykę jest koniecznym warunkiem zachowania integralności misji Kościoła i równowagi konstytucyjnej.
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Kościół i Prawo · ISSN 0208-7928 · e-ISSN 2544-5804 · DOI: 10.18290/kip
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)