Artykuł podejmuje problematykę dostępności obiektów sakralnych w ujęciu prawa kanonicznego. Punktem wyjścia jest rozumienie dostępności nie tylko w kontekście osób z niepełnosprawnościami, ale szerzej, jako zasady obejmującej wszystkich wiernych, w tym osoby starsze, dzieci, rodziców z małymi dziećmi czy osoby czasowo ograniczone w funkcjonowaniu. Autorzy wskazują, że pełna dostępność obejmuje nie tylko eliminację barier fizycznych, ale również liturgicznych, komunikacyjnych i wspólnotowych. W artykule przeprowadzono analizę wybranych przepisów Kodeksu Prawa Kanonicznego oraz nauczania Magisterium Kościoła, które podejmują temat godności osoby ludzkiej, równości i powszechnego dostępu do sakramentów. Scharakteryzowane zostały także podstawy teologiczne i eklezjologiczne, które uzasadniają potrzebę inkluzyjności w przestrzeni kościelnej. Wykazano, że prawo kanoniczne i nauczanie Magisterium Kościoła tworzą solidne podstawy do promowania praktyk duszpasterskich uwzględniających potrzeby całej wspólnoty wiernych.
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Kościół i Prawo · ISSN 0208-7928 · e-ISSN 2544-5804 · DOI: 10.18290/kip
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)