Przedmiotem moich rozważań są filozoficzne narracje sekularyzacji i ich znaczenie dla badań nad religią we współczesnym społeczeństwie. Skupiam się w szczególności na koncepcji świeckości zaproponowanej przez Charlesa Taylora w jego monumentalnym dziele A Secular Age. W przeciwieństwie do niektórych krytyków Taylora, zwłaszcza Iana Huntera, argumentuję, że filozoficzne podejście do świeckości przedstawione przez kanadyjskiego myśliciela nie może być utożsamiane z ideologicznie nacechowanymi wizjami sekularyzacji, które charakteryzują pojawienie się nowoczesności jako rezultat przezwyciężenia religii przez autonomiczny rozum lub jako „samoalienację chrześcijaństwa”. Analizowane przez Taylora „warunki wiary” wskazują na wzajemne zapośredniczenie religii i świeckości oraz dostarczają hermeneutycznych ram, dzięki którym możemy odnieść się krytycznie zarówno do oświeceniowych opowieści o triumfie religii nad rozumem, jak i religijnych wizji, postrzegających nowoczesność jako zjawisko w swej istocie teologiczne (John Milbank). Odwołując się do rozważań Davida Martina, zwracam również uwagę na heurystyczny wymiar narracji Taylora i jej znaczenie dla badań nad religią.
Cited by / Share
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Filozoficzne · ISSN 0035-7685 | eISSN 2450-002X
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)