Artykuł analizuje ewolucję epistemologii Ockhama w kontekście jego odrzucenia pośrednich form poznawczych (species) i przejścia ku bezpośredniemu modelowi poznania. Autor ukazuje, że krytyka species nie jest wyłącznie konsekwencją nominalistycznej ekonomii ontologicznej, lecz stanowi element projektu, którego celem jest rekonstrukcja problemu intencjonalności. Ockham, kwestionując pojęcie „istnienia intencjonalnego” jako kategorii pośredniej, eliminuje z epistemologii pojęcie species sensibilis oraz intelligibilis i w ich miejsce wprowadza pojęcie habitus – trwałej dyspozycji poznawczej umożliwiającej myślenie o nieobecnych przedmiotach. W pierwszej części artykułu zostają omówione ontologiczne i metodologiczne argumenty Ockhama przeciw species, zwłaszcza sprzeczność między ich materialnym a duchowym statusem oraz zastosowanie zasady ekonomii ontologicznej. W drugiej części przedstawiona jest pozytywna alternatywa w postaci teorii aktu i habitusu, które pozwalają wyjaśnić poznanie bez odwołania do bytów pośrednich. Habitus pełni funkcję pamięci i uogólnienia, utrwalając strukturę aktów poznawczych. W trzeciej części autor rekonstruuje ockhamowską transformację pojęcia intencjonalności – od relacyjnego, tomistycznego modelu skierowania ku przedmiotowi, do nierelacyjnego, immanentnego ujęcia aktu jako nośnika „odniesienia do”. Ostatecznie Ockham konstruuje spójną teorię poznania, w której akt poznawczy sam w sobie jest intencjonalny, a habitus stanowi mechanizm umożliwiający trwałość tej relacji bez pośrednictwa reprezentacji. Artykuł wskazuje na znaczenie tej koncepcji jako prekursorski etap nowożytnych teorii świadomości i reprezentacji poznawczej.
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Filozoficzne · ISSN 0035-7685 | eISSN 2450-002X
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)