Kardynał Stefan Wyszyński (1901-1981) stworzył oryginalną teologię narodu chrześcijańskiego. Mówił o narodzie, jako zbiorowości organicznej mającej podmiotowość i niezbywalną godność. Swoją myśl zakorzeniał głęboko w Biblii i nauce społecznej Kościoła. Naród obok rodziny to podstawowa struktura społeczna. Człowiek tworzy różne wspólnoty, ale rodzina i naród są wspólnotami wynikającymi z ludzkiej natury, a więc stworzonymi przez Boga. Naród ma także wymiar moralny, który realizuje się – analogicznie jak w jednostkowej osobie ludzkiej – przez określenie się w prawdzie, w dobru i złu, miłości i nienawiści. Żyje w środowisku Bożym. Całość bytu narodowego ma dwa podstawowe wymiary, jest to wymiar przedmiotowy, na który składają się wspólna historia, wspólnota pochodzenia, wspólna kultura, gospodarka, wspólne terytorium oraz wymiar podmiotowy, który można określać także jako wymiar duchowy, na który składają się wspólna mentalność, wspólny duch, samowładność, suwerenność duchowa, wspólnota wartości duchowych i moralnych, świadomość przynależności do wspólnoty narodowej, wspólnota uczuć. Prymas Wyszyński zwracał uwagę, że ważna jest dla narodu jego aktualna tożsamość, budowana przez łączność z jego całą historią.
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Kościół i Prawo · ISSN 0208-7928 · e-ISSN 2544-5804 · DOI: 10.18290/kip
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)