Artykuł omawia problematykę przyczynienia się poszkodowanego do powstania lub zwiększenia szkody w świetle art. 362 Kodeksu cywilnego, koncentrując się na zakresie dyskrecjonalnej oceny sądu przy miarkowaniu odszkodowania. Autor analizuje trzy dominujące koncepcje wykładni tego przepisu: causam concurrentem (przyczynienie kauzalne), koncepcję obiektywnej nieprawidłowości oraz culpa concurrens (przyczynienie zawinione). W pracy przedstawiono także orzecznictwo Sądu Najwyższego, które ilustruje sposoby ustalania współodpowiedzialności poszkodowanego, w tym w przypadkach dotyczących małoletnich i osób pozbawionych zdolności deliktowej. W konkluzji wskazano, że choć sąd posiada szeroką swobodę w stosowaniu art. 362 k.c., granice tej swobody powinny być wyznaczane przez zasady proporcjonalności, sprawiedliwości oraz utrwaloną linię doktrynalno-orzeczniczą.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Nauk Prawnych · ISSN 1507-7896 | eISSN 2544-5227 | DOI: 10.18290/rnp
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)