Artykuł podejmuje problematykę efektywności regulacji dotyczących raportowania schematów podatkowych (MDR) w kontekście postaw oportunistycznych adresatów norm. Głównym celem badawczym jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy obecna konstrukcja odpowiedzialności karnoskarbowej, oparta na przesłance umyślności, realnie mityguje ryzyko naruszeń, czy też stanowi dla podmiotów zobowiązanych sankcję o charakterze iluzorycznym. Wykorzystując metodę dogmatyczno-prawną oraz analizę danych empirycznych uzyskanych z Ministerstwa Finansów za lata 2019-2025, autor weryfikuje hipotezę o niskim stopniu ryzyka związanego z zaniechaniem obowiązków sprawozdawczych. Wyniki badań, wskazujące na całkowity brak aktów oskarżenia w analizowanym okresie, demaskują dysfunkcjonalność systemu i potwierdzają racjonalność strategii oportunistycznych. Publikacja stanowi głos w dyskusji nad szczelnością systemu podatkowego, oferując autorskie postulaty de lege ferenda zmierzające do zastąpienia sankcji karnych administracyjnymi karami pieniężnymi. Wraz z ewentualną zmianą w tym zakresie musi wzrosnąć równocześnie precyzja i jasność przepisów o schematach podatkowych.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Nauk Prawnych · ISSN 1507-7896 | eISSN 2544-5227 | DOI: 10.18290/rnp
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)