W tekście zwraca się uwagę na złożoność prawa do obrony w postępowaniach dyscyplinarnych. Zauważa się, że pod względem konstrukcyjnym zbliża to powyższe prawo do rozwiązań funkcjonujących na gruncie procesu karnego. Ta bliskość nie oznacza jednak pełnej identyczności tych rozwiązań. Różne jest też podejście do składowych prawa do obrony w obrębie samych postępowań dyscyplinarnych, czego powodem jest brak wspólnej ich regulacji na poziomie ustawowym. O ile w tekście za zasadne uznaje się zróżnicowanie podmiotów pełniących rolę obrońców w poszczególnych postępowaniach dyscyplinarnych, o tyle poddaje się krytyce niejednolite podejście do momentu, w którym osoba objęta zarzutem dyscyplinarnym nabywa prawa do obrony, z uwagi na jego sprzeczność z konstytucyjnym wzorcem tej obrony.
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Nauk Prawnych · ISSN 1507-7896 | eISSN 2544-5227 | DOI: 10.18290/rnp
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)