Data publikacji : 2026-03-30

Zniszczenie, rozpad i ruiny w powojennej rzeźbie wrocławskiej Jerzego Boronia

brak

Abstrakt

Tekst dotyczy problematyki ruin i rozpadu towarzyszących wojennemu zniszczeniu, która została artystycznie wyrażona w powojennej rzeźbie wrocławskiej, związanej z ówczesną tamtejszą Państwową Wyższą Szkołą Sztuk Plastycznych. Na przykładzie wybranych rzeźb Jerzego Boronia – świadka miejskich ruin rozumianych metaforycznie (jako degradacja człowieka ocalałego) i dosłownie (jako destrukcja miejskiej zabudowy) – omówiono figurację egzystencjalną (szczątkową i organiczną) oraz nieprzedstawieniowe konstrukcje przestrzenne będące kompensacyjnym przywołaniem przyporządkowanego wojennemu kataklizmowi rozpadu. Na podstawie interdyscyplinarnej teorii afektu i pamięci afektywnej, a także psychoanalitycznej kompensacji dowiedziono, że rzeźbiarskie wyobrażenie ruin i entropii w sztuce Boronia i wrocławskiej rzeźbie jest stale obecne i stylistycznie reinterpretowane.

Słowa kluczowe:

afekt, Jerzy Boroń, pamięć afektywna, ruiny, rzeźba, zniszczenie



Szczegóły

Bibliografia

Statystyki

Autorzy

Pobierz pliki

pdf

Zasady cytowania

Tomczak, K. (2026). Zniszczenie, rozpad i ruiny w powojennej rzeźbie wrocławskiej Jerzego Boronia: brak. Roczniki Kulturoznawcze, 17(1), 103–124. https://doi.org/10.18290/rkult26171.6

Wskaźniki altmetryczne


Cited by / Share


Roczniki Kulturoznawcze · ISSN 2082-8578 | eISSN 2544-5219 | DOI: 10.18290/rkult

© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II

Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)