Celem niniejszego artykułu jest porównanie koncepcji podmiotu działania oraz natury i kondycji człowieka według Hannah Arendt i Karola Wojtyły. Wojtyła, zgodnie z tradycją tomistyczną, skupia się na osobie jako sprawcy działania moralnego („czynu”), poprzez które przejawia się jej natura (człowieczeństwo) i wyjątkowy sposób istnienia. Arendt natomiast podkreśla znaczenie indywidualnych podmiotów poprzez działanie demonstrujących swoją obecność w sferze publicznej. W opozycji do koncepcji natury niemiecka filozof podkreśla znaczenie kondycji jako ludzkiego sposobu istnienia podlegającego zarówno stałym, jak i zmiennym warunkom zewnętrznym. Chociaż koncepcje Arendt i Wojtyły znacznie się różnią, łączy je zainteresowanie ludzkim działaniem, a ich wizje natury i kondycji wzajemnie się uzupełniają.
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Filozoficzne · ISSN 0035-7685 | eISSN 2450-002X
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)