Celem niniejszego artykułu jest metodyczne przedstawienie kosmologicznych poglądów zawartych w dziełach Grzegorza Palamasa, a także umiejscowienie ich w szerszym kontekście starożytnej filozofii greckiej. Jego kosmologia przedstawia wizję świata jednoznacznie uporządkowanego i zhierarchizowanego, zgodnie z podstawowymi założeniami formułowanymi zarówno przez pogańskich, jak i chrześcijańskich autorów starożytnych. Opisywana przez Palamasa rzeczywistość składa się z dwóch odrębnych światów: poznawalnego umysłowo – tzn. świata aniołów – oraz materialnego, obejmującego następujące po sobie sfery ziemi, wody, powietrza, ognia i nieba. W ramach tak zarysowanej kosmologii człowiek zajmuje centralną pozycję, stanowiąc uwieńczenie całego stworzenia. Jednocześnie człowiek ukazywany jest jako mikrokosmos, odzwierciedlający w swojej wewnętrznej ontologicznej strukturze całość wszechświata. Całościowe ujęcie kosmologii palamickiej pozwala na wskazanie daleko idących powiązań między XIV-wiecznym teologiem oraz starożytną grecką tradycją kosmologiczną, w głównej mierze wywodzącą się od Arystotelesa.
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Roczniki Filozoficzne · ISSN 0035-7685 | eISSN 2450-002X
© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II
Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)