Data publikacji : 2026-06-26

Święty i mędrzec: Karol Wojtyła i Konfuciusz o niebie

Abstrakt

W niniejszym artykule autor analizuje koncepcję nieba według św. Karola Wojtyły i Konfucjusza. Porównując strukturalne podobieństwa nieba z obu perspektyw, widzimy, w jaki sposób każdy z tych myślicieli rzuca światło na poglądy drugiego. Obaj podkreślają obiektywność norm oraz to, że ostatecznym celem mędrca (według Konfucjusza) i świętego (według Wojtyły) jest dostosowanie się do transcendentnego porządku moralnego. Istnieją jednak istotne różnice między bezosobowym porządkiem Mędrca a osobistym powołaniem Świętego. Podczas gdy Junzi opowiada się za dostosowaniem i harmonią z porządkiem kosmicznym, Święty odpowiada dialogicznie na Boży Podmiot, odkrywając w ten sposób, że prawdziwe samostanowienie polega na autentycznym darze z siebie. Ostatecznie w artykule dowodzi się, że klasyczna myśl konfucjańska jest zbieżna z etyką chrześcijańską, służąc tym samym jako praeparatio evangelica dla zachodniego personalizmu poprzez wykazanie, w jaki sposób dyscyplina etyczna Junzi przygotowuje i kładzie podwaliny pod cywilizację miłości opartą na międzyludzkiej komunii.

Słowa kluczowe:

niebo, tianming, personalizm, transcendencja, normy moralne



Szczegóły

Bibliografia

Statystyki

Autorzy

Pobierz pliki

pdf (English)

Zasady cytowania

Canaria, J. S. L. (2026). Święty i mędrzec: Karol Wojtyła i Konfuciusz o niebie. Roczniki Kulturoznawcze, 17(2), 129–142. https://doi.org/10.18290/rkult26172.5

Wskaźniki altmetryczne


Cited by / Share


Roczniki Kulturoznawcze · ISSN 2082-8578 | eISSN 2544-5219 | DOI: 10.18290/rkult

© Towarzystwo Naukowe KUL & Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II

Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)