Znaczenie okresu propedeutycznego w formacji kandydatów do kapłaństwa

Piotr Wierzbicki

Abstrakt


Celem artykułu jest ukazanie roli okresu propedeutycznego w Kościele party­kularnym, w formacji kandydatów do kapłaństwa. Okres propedeutyczny jest odpo­wiedzią na postanowienie ojców soborowych aby formację seminaryjną dostosować do potrzeb Kościołów partykularnych. Pastores dabo vobis pokazuje konieczność wprowadzenia takiego okresu. Kongregacja ds. Wychowania Katolickiego wydaje dokument informacyjny w celu pokazania istniejących modeli i zainspirowania do nowych badań. Głównym zadaniem okresu propedeutycznego jest uzupełnienie braków w aspekcie formacji duchowej, ludzkiej i intelektualnej. W związku z róż­norodnością potrzeb duchowych i psychicznych w poszczególnych Kościołach pra­wo­dawca pozostawia biskupowi diecezjalnemu swobodę w zorganizowaniu tego okresu. Konferencja Episkopatu Polski uznała konieczność wprowadzenia tego okre­su we wszystkich polskich diecezjach i określiła podstawowe jego zadania pozostawiając biskupowi diecezjalnemu sposób realizacji.


Słowa kluczowe


kandydaci do kapłaństwa; metody; rodzaje; zadania formacji

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Biskup, Marian. 1995. „Annus propedeuticus w formacji seminaryjnej – eksperyment czy konieczność?.” Ateneum Kapłańskie 3(505), nr 85(120): 470-474.

Góralski, Wojciech. 2004. „Współistnienie i współdziałanie wydziałów teologicznych i wyższych seminariów duchownych.” W Polskie Seminaria Duchowne na początku nowego tysiąclecia. Zagadnienia wybrane, red. Krzysztof Pawlina, 63-95. Warszawa: Drukarnia Loretańska.

Krukowski, Józef. 2005. „Święci szafarze, czyli duchowni.” W Komentarz do Kodeksu Prawa Kanonicznego. T. II/1: Księga II. Lud Boży. Część I. Wierni chrześcijanie. Część II. Ustrój hierarchiczny, red. Józef Krukowski, 54-117. Poznań: Pallottinum.

Molano, Eduardo. 2011. „Osoby prawne.” W Codex Iuris Canonici. Kodeks Prawa Kanonicznego. Komentarz. Powszechne i partykularne ustawodawstwo Kościoła katolickiego. Podstawowe akty polskiego prawa wyznaniowego. Edycja polska na podstawie wydania hiszpańskiego, red. Piotr Majer, 137-146. Kraków: Wolters Kluwer Polska.

Pawlina, Krzysztof. 2002. Kandydaci do kapłaństwa trzeciego tysiąclecia. Warszawa: Wydawnictwo Sióstr Loretanek.

Pawluk, Tadeusz. 1985. „Wychowanie duszpasterskie w seminariach duchownych w świetle nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego.” Prawo Kanoniczne 28, nr 1-2:61-72.

Rincón-Pérez, Tomás. 2011. „Święci szafarze, czyli duchowni.” W Codex Iuris Canonici. Kodeks Prawa Kanonicznego. Komentarz. Powszechne i partykularne ustawodawstwo Kościoła katolickiego. Podstawowe akty polskiego prawa wyznaniowego. Edycja polska na podstawie wydania hiszpańskiego, red. Piotr Majer, 223-274. Kraków: Wolters Kluwer Polska.

Selejdak, Ryszard. 1998. „Koncepcja okresu propedeutycznego w świetle najnowszego dokumentu Kongregacji Wychowania Katolickiego.” Niedziela. Dodatek Akademicki seria T, nr 14:2-4.

Selejdak, Ryszard. 2013. Stawać się i być kapłanem Chrystusa. Częstochowa: Kuria Metropolitalna–Tygodnik Katolicki „Niedziela”.

Sobański, Remigiusz. 2003. „Osoby fizyczne i prawne.” W Komentarz do Kodeksu Prawa Kanonicznego. T. I: Księga I. Normy ogólne, red. Józef Krukowski, 163-201. Poznań: Pallottinum.




DOI: http://dx.doi.org/10.18290/kip.2015.4.2-8

Refbacks

  • There are currently no refbacks.




Kościół i Prawo · ISSN 0208-7928 · e-ISSN 2544-5804

© Towarzystwo Naukowe KUL & Wydział Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji KUL

Artykuły w czasopiśmie dostępne są na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe (CC BY-NC-ND 4.0)

Redaktor strony · Magdalena Sawa